Odnalezieni

W czeluściach mgły ją odkryłeś

Gdy już nadzieję na cokolwiek straciłeś

Gdy Ten, do którego modły wznosiłeś,

Wydawał się głuchy na wszelkie wołanie

Przestałeś wierzyć

Marzenia zamknąłeś w pustej skarbonce

Brzęczały w niej samotnie i głucho

Odłożyłeś ją wysoko na półkę

By dłonie nie mogły już więcej nic do niej włożyć

Nie chciałeś więcej zbierać

I kiedy stąpałeś po wypalonej trawie

Słysząc dźwięk łamiący Twe serce

Bo jeszcze wciąż pamiętałeś

Że życie w niej niegdyś tkwiło

Zobaczyłeś oczami duszy

Niewidzialną na swojej drodze

Podszedłeś bliżej i odczytałeś

Słowa kreślone w popiołach

Spod których kwiaty błękitne wyrastały

Morski kobierzec tkając przed Tobą

I zanurzyłeś się w nim cały

Czując, jak świeże tchnienie życia Cię przejmuje

Nie mogłeś uwierzyć, że to się stało

Że odnalazłeś drogę Ci przeznaczoną

Poczułeś, jak świat zachwiał się w posadach

Jak huragan gorący zmiótł dawne smutki

I dałeś krok naprzód

By za zakrętem

Spotkać tę Jedyną

A ona wzięła Cię za rękę

Szepcząc, czekałam

Choć trochę długo