Klatka

Zamknięta byłam w klatce wspomnień.

Nie, nie złotej.

Nawet nie srebrnej.

Klatka była stara, zardzewiała.

Zbudowana dawno,

gdy jeszcze mała byłam –

całkiem urocza, całkiem niewinna,

ufna i otwarta.

Byłam ptakiem,

który jeszcze nie umiał latać,

a skrzydła już iskrzyły się

barwami nie z tego świata.

Nie zdążyłam ich rozprostować.

Było za wcześnie na lot pierwszy.

Byłam zbyt młoda,

gdy pręty ciemne mnie otoczyły.

Z każdą moją próbą ucieczki

kurczyły i zaciskały się wokół mej szyi.

Walczyłam.

Chyba nawet zbyt długo.

Rany zostały.

Blizny tylko niektóre przykryły.

Poddałam się.

Siedziałam z otępiałym spojrzeniem,

patrząc, jak obłoki nade mną płyną

i kształty zmieniają.

Rosną, łączą się, dojrzewają.

I chciałam ich dotknąć,

sięgnąć po nie dłonią,

lecz ledwo mogłam poruszyć palcem.

Pomachać w ukryciu,

by choć w ten sposób cichy

powiedzieć światu,

że jestem,

że żyję,

że jeszcze czuję.

I nagle klatka zniknęła.

Ot tak, w sekundę.

Stoję i patrzę oniemiała.

Ręce przed siebie wyciągam

i natrafiam jedynie na czyste powietrze.

Mam drogę wolną przed sobą,

niebo błękitne nad głową,

zieleń kryjącą się jeszcze w pąkach.

Dopiero pióra układam,

skrzydła podnoszę,

by za moment wznieść się wysoko.

I już wiem, że więcej

w więzieniu żadnym nie będę.